Collectívt identidy..

Jæja, maður þreytir sig nú ekki á blogginu þessa dagana. Í vikunni sem leið var ég að reyna að koma mér inn í 6-in the morning rútínuna með litlum árangri verð ég að viðurkenna. Ég ætla þó ekki að gefast upp og vekjaraklukkan verður áfram stillt á 6 í næstu viku. Það er allt búið að vera vitlaust hjá mér í félagslífinu í vikunni, svei mér þá. Tala, Kendra og Martin skólafélagar mínir komu til mín í mat og ein þýsk stelpa sem er með okkur líka í skólanum kíktí til mín í kaffi. Svo marseraði Villa til mín á föstudagskvöldið og við áttum alveg maraþon spjall þannig að ég get nú ekki kvartað yfir skorti á félagsskap síðustu daga. Samt hef ég nú sjaldan saknað vina minna meira heldur en akkúrat núna upp á síðkastið. Það er kannski einmitt vegna þess að þegar maður fer að hitta reglulega skemmtilegt fólk, þá rifjast það upp hversu mikið af skemmtilegu fólki maður á í kringum sig heima á gamla klakanum... og hvað er þá best að gera? Fara að undirbúa heimkomu eða að markaðssetja Edinborg sem dvalarstað fyrir fjölskyldu og vini? Koma tímar, koma ráð...en Bruntsfield-garðar eru opnir þeim er vilja kíkja á staðhætti með opnum huga...

Ég hef nú svo sem ekki frá miklu að segja, helgin hefur verið róleg hjá okkur. Ég lufsaðist nú loksins og gekk frá hjólapöntun þannig að ef ekkert vesen verður með tryggingarfélagið (insjallah) þá ættum við að fá ný hjól í næstu viku. Í dag er svo Gísli með skólabróður sinn í heimsókn en það play-date var bara ákveðið um miðja viku, svo formfast er þetta allt saman. Svo er ein mamman í árgangnum hans Danna búin að bjóða mér með sér í tennis á miðvikudagsmorgnum. Maður er orðin svo middle-class að það hálfa væri nóg...

Að síðustu verð ég bara að segja frá því að mig rak nú bara í rogastans í gærkveldi þegar ég var að lesa nokkrar lífsreglur fyrir svefninn. Ég er nú alveg að komast að endalokunum og var komin á reglu 83, en reglan sú tekur okkur Íslendinga bara til fyrirmyndar. Hamingjan sanna, einhvern veginn hélt ég nú af öllum þjóðum heims værum við nú ekki framarlega þegar kæmi að lífsreglusetningu, eins materíalisk og við erum nú, en hvað segir höfundurinn?
Jú, reglan heitir Take pride in what we do collectively og hérna kemur brot úr reglunni:

I went to Iceland a while back- fabulous country, very friendly, educational and fun. One thing I did notice was the way they spoke about civic projects. I was in a taxi and we were held up at some road works in Reykjavik. I asked what the road works were about as they seemed to be lowering the road. ‘Ah, yes, we are moving a road here because this road is bad in the winter’. When I was back in the UK I asked an English cab driver a similiar question near Heathrow. ‘Dunno mate, dunno what they are doing there, they’re always digging up the *******roads round here.’
In Iceland they spoke of ‘we’ as in ‘We are doing this’. In the UK it is ‘they’ as in ‘They are doing this’. Interesting.

I’d never considered how we spoke of ourselves to be indicative of how we feel about our community. In Iceland they have a very strong sense of identidy, belonging and community and they speak of ‘we’.

Jassooo, ég verð nú bara að segja það að ég er bara alveg himinlifandi yfir því að þessi ágæti maður skuli hafa þetta impression og það er bara eins gott að hann komist aldrei að því hversu mikil átök eru allajafna í kringum þessi samgöngu- og skipulagsmál heima. Það er verst að þessi öndvegisleigubílstjóri hefur væntanlega ekki hugmynd um hversu góða auglýsingu hann gaf landi og þjóð bara með þessu eina tilsvari. Svo góða að það er bara vitnað í hann af lífsreglufrömuði, sem er nota bene, international bestseller. Sambærileg kynning hefði kostað bara alveg fortune í fínni markaðssetningu því bókin trónir viku eftir viku í efstu sætum sölulista. Hver veit nema fréttirnar af okkar collective identidy auki bara ferðamannastrauminn og ekki veitir nú af að fá fleiri aura í kassann, heyrist manni nú af fréttunum....

Látið nú ekki standa á kommentunum, því gaman væri að heyra hvað þið hefðuð nú um þetta að segja, því fátt finnst nú okkur Íslendingum skemmtilegra en þegar útlendingar eru að mæra land og þjóð...
Góðar stundir honní bonns.
Hilla.
(Myndin er af mér, Tölu hinni jórdönsku og brasilísku Kendru í matarboðinu þar sem gerður var afar góður rómur að matargerð húsfreyjunnar, seiseijá..)